2015

Juryrapport 2015

Vandaag maken we een speciale editie van de uitreiking van de Persprijs Rotterdam mee.

Het is de 10e keer dat hij wordt uitgereikt en dat is toch wel een mijlpaal om even bij stil te staan. Wat daarbij direct in het oog springt is dat in het afgelopen decennium het medialandschap enorm is veranderd, iets dat je keurig kunt terugvinden in de inzendingen van de afgelopen jaren.

Als je het juryrapport terugleest van de allereerste keer dat de Persprijs Rotterdam werd uitgereikt, in 2006, dan was er sprake van 13 inzendingen, voornamelijk afkomstig van de print media, met daarnaast enige radio- en tv-uitzendingen. En de drie genomineerden van dat jaar betroffen alle drie dagbladproducties.

Kijken wij vervolgens naar de inzendingen voor 2015, dan is er om te beginnen al een grote toename, vergeleken met dat eerste jaar. 24 producties werden ingezonden, ruim boven het langjarige gemiddelde. Kijkend naar de aard van die inzendingen zie je maar liefst 10 internet-producties, in sommige gevallen met een cross-over naar meer traditionele media, 5 tekstproducties uit dagbladen, 3 uit tijdschriften, 2 inzendingen uit de radio-tv wereld, plus 1 boek, 1 fotoproductie, 1 buurtkrant en 1 jongerenkrant.

Daaraan kun je dus al de aanzienlijke vernieuwingsslag van de afgelopen jaren in de media aflezen. En als je meer inhoudelijk gaat kijken, dan zie je nog wat opvallende vernieuwingen. Opvallend vond de jury bijvoorbeeld de nog lopende productie van NRC Handelsblad, waarbij via site en krant de lezers worden opgeroepen om de in 1940 weggebombardeerde Hoogstraat aan de hand van foto’s en herinneringen van oud-bewoners en nabestaanden virtueel te herbouwen.

Even opvallend is de digitale productie van de site Vers Beton waarbij aan de lezers werd gevraagd om op een interactieve kaart aan te geven waar zij dachten dat destijds de Duitse bommen waren gevallen, waarbij overigens niemand de brandgrens perfect tekende. Dit soort nieuwe journalistieke technieken zorgt er voor dat het bekende verhaal van de oorlog en het bombardement van Rotterdam weer levend wordt. Zoals een van de juryleden opmerkte: “Deze benadering van het bombardement zegt mij veel meer dan de jaarlijkse kransleggingen.”

De jury heeft grote waardering voor deze grensverleggende initiatieven, die de functie en aard van onze media er alleen maar rijker, verrassender en gevarieerder op maken. Maar dat neemt niet weg dat wij evenzeer waardering hebben voor media met een langere geschiedenis achter zich. Het boek bijvoorbeeld. “Het drama Wim Landman” van Jan D. Swart, dat gaat over een al dan niet echt geval van match fixing in de jaren ’50, is een nauwgezette reconstructie die tot een onontkoombare conclusie leidt en en passant een mooi inkijkje geeft in de woelige jaren dat het betaalde voetbal in ons land zijn intrede deed.

Naar de totaliteit van de inzendingen kijkend kunnen wij spreken van een gemiddeld hoge kwaliteit. Daarnaast viel zoals altijd de grote verscheidenheid aan onderwerpen op. We noemden al het bombardement van Rotterdam, dit jaar 75 jaar geleden, dat in vier inzendingen aan de orde kwam. Maar daarnaast passeerden ook onder meer burenruzies, rappers, het Wereldmuseum, de verbouwing van Rome door Feijenoord-supporters en de motieven van politicus Ronald Sörensen de revue.

Alle inzendingen werden door de jury beoordeeld volgens een aantal vaste criteria. Daarbij werd gekeken naar de algemene journalistieke kwaliteit, originaliteit en creativiteit, naar toegankelijkheid, zorgvuldigheid, nieuwswaarde en Rotterdamse impact. Deze uitgangspunten hanterend bleven er vijf producties over waaruit de uiteindelijke winnaar werd gekozen. Die vijf genomineerden zijn, in willekeurige volgorde:

- De serie “Rotterdamse nieuwe”, gemaakt door een team van online tijdschrift “Vers beton”. In deze serie komen 17 jonge Rotterdamse ondernemers aan het woord zoals Deniz Terli, een ontwerpster van schoenen die internationaal scoren en zelfs in The Hunger Games te zien zijn. Of Derk van Mameren van de winkel Wattnou, die wereldwijd electriciteitssnoeren in alle kleuren van de regenboog verkoopt. Stuk voor stuk zijn het frisse, positieve en inspirerende verhalen die hoopvol stemmen voor de toekomst van ondernemend Rotterdam

- De Rotterdam-bijlage van NRC-Handelsblad. De jury is verheugd dat NRC-Handelsblad, dat na de overstap in 2012 naar 020 Rotterdam wat uit het oog leek te zijn verloren, in zekere zin een ereschuld heeft afgelost , en een wekelijkse bijlage aan onze stad wijdt. De “R” is daarmee wat ons betreft weer terug in NRC. Extra verheugend is het, dat de bijlage van een hoge kwaliteit is, en samenwerkt met journalistieke start-ups als “Vers Beton”, “De Rotterdammert” en “De buik van Rotterdam’, dat vorig jaar de Persprijs won.

- Justus Cooiman, voor zijn video-dagboeken oftewel vlogs “Coast to coast” waarin hij het Rotterdamse Philharmonisch Orkest volgde toen dat in februari van dit jaar twee weken door Amerika reisde. Cooiman maakte als one man band elke dag een videoverslag van de tournee, waarvan een samenvatting werd uitgezonden door TV Rijnmond. Het ging hem daarbij niet alleen om de tournee pur sang. Opvallend is juist zijn oog voor de kleine persoonlijke verhalen van de orkestleden. Die verhalen zorgen ervoor dat het orkest meer dan ooit gaat leven.

- Sanne Donders met de serie “Sanne schiet”. Sanne is een fotografe die elke maand in AD Rotterdams Dagblad een dag in het leven van gewone Rotterdammers vastlegt. Dat doet ze in onze ogen bijzonder goed. Om met een van de juryleden te spreken: “Sanne schiet raak!” Of het nu gaat om de arts die de afdeling spoedeisende hulp van het Erasmus MC leidt, of om Eveline Ketterings, ook wel bekend staande als de Rotterdamse Pippi Langkous, of om transgender Frank Boerboom alias Janine, Sanne vertelt hun verhaal met integere en indrukwekkende foto’s.

- Tamara Woestenburg van nieuws-website DeCorrespondent voor haar verhaal “Lessen uit de havenstad – zo bestrijd je de werkloosheid dus niet.“ In haar reportage toont Tamara glashelder aan dat de Rotterdamse aanpak van bijstandsgerechtigden niet goed werkt. De harde benadering van Rotterdam, waarbij ontvangers van een bijstandsuitkering onder andere gedwongen worden om een tegenprestatie te leveren, is door de regering goeddeels overgenomen in de gewijzigde Wet Werk & Bijstand. Overgenomen op één maatregel na, de vier weken wachttijd die in Rotterdam geldt als je een bijstandsuitkering aanvraagt. En laat dat nou net het enige zijn dat werkt, aldus het verhaal van Tamara.

Uit deze onderling zeer verschillende maar allemaal bijzonder goede inzendingen heeft de jury de winnaar geselecteerd.

Daarbij heeft de jury gekozen voor een inzending die opviel door z’n optimale gebruik van moderne techniek, en door het oog voor de menselijke maat, voor de petites histoires die een groter verhaal inhoud, emotie en spanning geven.

Dames en heren, de Persprijs Rotterdam 2015 gaat naar Justus Cooiman voor zijn video-dagboek “Coast to coast”.

Rotterdam, november 2015

Saskia J Stuiveling (voorzitter), Henk Brons, Henk Dam, Maria Heiden en Wim van Krimpen – jury Persprijs Rotterdam 2015.